لیلیـ نام تمام دختران زمین است

وسـیــع بـاش، و تنــهــا،و سـربه زیــر، و ســخـتـ

باز در تو ادامه خواهم داد،از تو ای شعر واقعا ممنون !


چند شبه که قبل از خواب این غزل رو میخونم و فکر میکنم چطور میشه با کلمات جادو کرد :


هوای روی تو دارم ، نمیگذارندم

مگر به کوی تو این ابرها ببارندم


مرا که مست توام این خمار خواهد کشت

نگاه کن که به دست که می‌سپارندم


مگر در این شب دیرانتظار عاشق‌کُش

به وعده‌های وصال تو زنده دارندم


غمی نمیخورد ایام و جای رنجش نیست

هزار شکر که بی  غم نمی‌گذارندم


سری به سینه فرو برده‌ام مگر روزی

چو گنج گم شده زین کنج غم برآرندم


چه باک اگر به دل بی‌غمان نبردم راه

غم شکسته دلانم که می‌گسارندم


من آن ستاره‌ی شب زنده‌دار امیدم

که عاشقان تو تا صبح می‌شمارندم


چه جای خواب که هرشب محصلان فراق

خیال روی تو بر دیده می‌گمارندم


هنوز دست نشسته‌ است غم ز خون دلم

چه نقش‌ها که ازین دست می‌نگارندم


کدام مست، می از خونِ سایه خواهد کرد

که همچو خوشه‌ی انگور می‌فشارندم


هوشنگ ابتهاج 

۲ نظر
گوشنا صبور
۳۱ ارديبهشت ۲۳:۳۵
یا خودش میاد یا نامش!
غصه نخور دختر حوا

پاسخ :

نه خنده‌دار بود نه جالب !
حمـ ید
۰۲ خرداد ۱۳:۱۹
هر موقع با خودم میگم چرا اینقدر شعر میخونی یاد این جمله میوفتم:
the earth without art is just eh

پاسخ :

اره.واقعا
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
About me
ای کاش که جایِ آرمیدن بودی
یا این رهِ دور را رسیدن بودی
کاش از پی صدهزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
.
.
.
شاید آدم باید جایی رو داشته باشه که شکل خودش باشه ، شکل خودش فکر کنه ، شکل خودش حرف بزنه.
اینجا برای من یه همچین جاییه و از شخصی ترین حرف هام میگم توش ، شاید تکراری ، شاید خسته کننده و گاها غمگین ،اما اینجا ، من ، دقیقا شکل خودمم ، بدون سانسورهای هنجار پسندِ هرروزه !
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان