لیلیـ نام تمام دختران زمین است

وسـیــع بـاش، و تنــهــا،و سـربه زیــر، و ســخـتـ

سوال اساسی !



چطور میشه به آینده امیدوار بود ، وقتی از حجم سنگین امیدواری هات ، فقط ناکامی نصیبت شده و دیگر هیچ؟


پینوشت : صرفا یک چسناله نبود ،واقعا سوالی بود واسم پیش اومده :/

۸ نظر
پرهـ امـ
۱۴ اسفند ۲۰:۴۳
امید دلخوشیته.

پاسخ :

مشکل همینجاس که دیگه دلِ خوشی نداریم  ..
بهـ نام
۱۴ اسفند ۲۱:۰۲
نمیشه

پاسخ :

خودمم نظرم همینه :/
محدثه //
۱۵ اسفند ۱۰:۳۸
از دیشب تاحالا دارم بهش فک میکنم...
نچ، راستش نمیشه.
حداقل یکم باید اتفاق خوب بیوفته که آدم دلش خوش بشه، همینجورى خالى خالى که نمیشه!

پاسخ :

واقعا خالی خالی نمیشه ! یعنی شایدم بشه ولی به روحیه‌ی خیلی خیلییی قوی و روان خیلی سالم میخواد !
محدثه //
۱۵ اسفند ۲۲:۱۷
روان سالم رو موافقم!!!!

پاسخ :

خیلی مهمه ولی به سختی پیدا میشه :/
ستاره
۱۶ اسفند ۱۰:۴۵
دلخوش به رویا باش.. حتی اگر محال به نظر برسه.. 

پاسخ :

تنها دلخوشی کمرنگی که باقی مونده ..
ستاره
۱۶ اسفند ۱۰:۴۷
کشتی نجات می‌رسه.. به این یقین دارم.. صبح میشه این شب.. باز میشه این در.. 

+برای پست قبل بود.. 

پاسخ :

واقعا دیگه کِی؟!!
ستاره
۱۶ اسفند ۱۰:۴۹
کاش میشد خود خودمون باشیم.. و بی نقاب زندگی کنیم.. کاش انقدر درگیر دیگران نبودیم.. ولی خب این هم بخشی از انسانیت هستش.. باید مدارا کرد... 

پاسخ :

همواره در حال مداراییم ...
ستاره
۱۶ اسفند ۱۰:۵۴
اول یه خواهش.. اگر امکانش هست کامنتدونی پست ها رو نبد.. البته باز هر طور که خودت راحتتری..

در مورد وبلاگ.. منم دقیقا همین حس رو دارم.. من از سال 84 توی وبلاگ مینویسم.. اوایل خیلی وبلاگ شلوغ بود.. ولی الان اغلب رفتن سراغ تلگرام و اینستا.. ولی برای من وبلاگ جای مقدسیه.. خلوتِ.. مخاطب خیلی کمِ ولی دوستایی که برام مونده شاید 5 تا هم نشن ولی دنیا دنیا برام ارزش دارن.. چون بی قضاوت منو میخونن.. و برام خیلی ارزشمنده اون لحظه هایی که برای خوندن من میذارن.. 
 
با کلمه کلمه پست وبلاگت موافقم.. با تمامش.... 

الهی که خیلی زود به آرزوهات برسی و همینجا برامون بنویسی.. الهی درخشش امید رو توی قلمت ببینم و خنده ی آرامش بخشت به گوش تمامِ جهان برسه.. 

پاسخ :

چشم تا جایی که بتونم:) بعضی وقتا کامنت ها رو میبندم چون اون پست پستی نیست که واقعا دلم بخواد منتشرش کنم اما چون دلم پره و نمیدونم چه کنم به ناچار میذارم ، کامنت ها رو میبندم که حداقل بقیه رو در حرف زدن راجب ناامیدی هام شریک نکنم .
اره ،خیلی خلوت و سوت و کور اما این عده ی محدودش واقعا ارزششون چندین برابر شلوغی جاهای دیگست .

امیدوارم ستاره ، ممنونم از دعای خوبت ...
من هم برای تو خوبی ارزو میکنم
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
About me
ای کاش که جایِ آرمیدن بودی
یا این رهِ دور را رسیدن بودی
کاش از پی صدهزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
.
.
.
شاید آدم باید جایی رو داشته باشه که شکل خودش باشه ، شکل خودش فکر کنه ، شکل خودش حرف بزنه.
اینجا برای من یه همچین جاییه و از شخصی ترین حرف هام میگم توش ، شاید تکراری ، شاید خسته کننده و گاها غمگین ،اما اینجا ، من ، دقیقا شکل خودمم ، بدون سانسورهای هنجار پسندِ هرروزه !
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان