لیلیـ نام تمام دختران زمین است

وسـیــع بـاش، و تنــهــا،و سـربه زیــر، و ســخـتـ

از فاصله ها به من گوش کن

اینجا را یادم نرفته ، یادداشت های گوشیم رو یادم نرفته ، حتی سررسید سبز توی کمدم رو هم یادم نرفته . ولی دستم به نوشتن نمیره این روزها. میلی برای حرف بودن هم نیست این روزها . دیدی گاهی پتانسیل یه چیزی رو داری ولی چون شرایط به مرادت نیست حستو سرکوب میکنی؟ اینجوریم این روزها. سکوت رو تمرین میکنم ... حرف هام رو برای گوش شنواتری ذخیره کردم شاید !


۳ نظر ۱ موافق ۰ مخالف
محدثه //
۲۰ تیر ۱۲:۵۰
کلا همه وبایى که دنبال میکنم، به همین حال و روز دچار شدن!!
همه روزه ى سکوت گرفتن...
چرا خب :(

پاسخ :

نمیدونم ! شاید واسه اینه که میفهمی بعد از مدت ها گفتن دردی ازت دوا نشده ! شاید از نوشتن ناامیدم یجورایی !

مهندس .میم
۲۰ تیر ۱۳:۴۵
بودن ی گوش شنوا که بتونی هرچیزی رو همون جوری ک هست براش بگی،ی نعمت بزرگه.

پاسخ :

شاید بزرگترین نعمتی که میشه به یکی در  طول زندگیش داد :)

و این جمله ی داستایوفسکی : دلم میخواهد حداقل یکنفر باشد که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم ...

dastamo begir
۲۱ تیر ۰۱:۰۲
هر چه دل تنگت می خواهد بگو ...

پاسخ :

:)))
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
About me
ای کاش که جایِ آرمیدن بودی
یا این رهِ دور را رسیدن بودی
کاش از پی صدهزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
.
.
.
شاید آدم باید جایی رو داشته باشه که شکل خودش باشه ، شکل خودش فکر کنه ، شکل خودش حرف بزنه.
اینجا برای من یه همچین جاییه و از شخصی ترین حرف هام میگم توش ، شاید تکراری ، شاید خسته کننده و گاها غمگین ،اما اینجا ، من ، دقیقا شکل خودمم ، بدون سانسورهای هنجار پسندِ هرروزه !
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان