لیلیـ نام تمام دختران زمین است

وسـیــع بـاش، و تنــهــا،و سـربه زیــر، و ســخـتـ

وبلاگ ها برای که آپ می‌شوند؟

از همون سال ۹۰ که شروع کردم به وبلاگ نویسی به شکل ناشناس بدون اسم واقعیم تو بلاگفا،یادمه خیلی حالمو خوب میکرد، از اینکه مجبور نیستی حرفاتو احساس هاتو سانسور کنی،کاری که هر ساعت داری انجامش میدی،این بهترین بخشش بود برام . وبلاگ مثه هیچ جای مجازی دیگه ای نبود ، اول اینکه تمام اشنا هات نیستن که بخوننش و مثلا پست میذاری «امشب از شب های تنهایی‌ست رحمی کن بیا» بیان کامنت بذارن چشمم روشن کجا بیاد ؟ :/

یا مثلا پست بذاری «پنجره بازه به بارون من ولی دلم گرفته» جلوی خونوادت بگن پستات خیلی غمگینه ها !!

در کل من آشناهام رو توی رو دروایستی قبول کردم تو اینستاگرام :/

موضوع بعدی اینه که اون چشم و هم چشمی توی وبلاگ نیست 

بعد اینکه یکی با میل خودش میاد و نوشته هاتو میخونه و اگه خوشش هم اومد نظر میده و بعد دوباره وقت میذاره که برگرده جواب تو رو بخونه ، اینجوری نیست که براش نوتیفیکیشن بیاد اونم یه نگاه بندازه و خونده و نخونده ازش رد شه :/

بدون اینکه بخونه چی نوشتی لایک کنه که مثلا بهت بر نخوره :/

کلا اینکه وبلاگ برای من حس آرامش آورده همیشه ،ولی کاش هنوز مثل قبل طرفدار داشت ،کاش بیشتر خونده میشدیم . 

و از اونجایی که تو طول روز هی ادای خوشبختا رو درمیاریم ، لزومی نمیبینم اینجا هم بخوام خودمو سانسور کنم و از حس های حتی غمگینم نگم که به فلانی بر بخوره یا ...

کسی چه میدونه ، شاید چند وقت دیگه بیامو پستای الانمو بخونم و یادم بیاد چه آشوبی بود حالم ، و الان چه آروم ...

۲ نظر ۰ موافق ۰ مخالف
احسان .م
۱۹ اسفند ۰۹:۴۸
بعضی وقتا فکر میکنم  مایی که هنوز وبلاگ برامون یه طعم خاص داره، مایی که این همه شبکه مجازی نتونست جای وبلاگ را برامون بگیره،حتما دیوونه ایم.
این وبلاگ نویسی و وبلاگ خونی یه معتادی عجیبی داره.
نمیدونم اولین وبلاگم را دقیقا چه سالی درست کردم،شاید ده سال پیش بود،وقتی 14،15 سالم بود،شده مدت هایی بوده که از وبلاگ دور بوده ام،ولی همیشه برگشته ام.
شاید اینجا کم رونق شده،ولی یه خواننده اینجا،به هزار تا کامنت و لایک می ارزه.

پاسخ :

با خط اخر واقعا موافقم :))
محدثه 💫
۱۹ اسفند ۱۶:۰۱
این همون چیزیه که من همیشه به خودم میگم، وبلاگ داستانش با همه ى شبکه هاى مجازى فرق میکنه.
واسه همین شاید بقیه ى دوست و آشناها تونستن توى اینستاگرام و تلگرام و فلان و بهمان، به هزار زور و کلک پیدامون کنن اما وبلاگم خدارو شکر محفوظ مونده!
شاید بشه گفت تنها جاییه که واقعا خودمم، راحت و بدون نگرانى از بقیه... :)

پاسخ :

خوشبختانه اطرافیان اگه میتونستن هم وبلاگ رو دنبال نمیکنن چون هیچکدوم حوصله ی خوندن ندارن ، براشون خسته کنندست :)
برای من هم تنها جاییه که خودمم 
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
About me
شاید آدم باید جایی رو داشته باشه که شکل خودش باشه ، شکل خودش فکر کنه ، شکل خودش حرف بزنه.
اینجا برای من یه همچین جاییه و از شخصی ترین حرف هام میگم توش ، شاید تکراری ، شاید خسته کننده و گاها غمگین ،اما اینجا ، من ، دقیقا شکل خودمم ، بدون سانسورهای هنجار پسندِ هرروزه !
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان